وبلاگ حقوقی

عقد نکاح موقت یا صیغه نوعی ازدواج است که در فقه شیعه مورد پذیرش قرار گرفته است و به همین استناد ، قانون مدنی نیز برخی احکام مربوط به عقد موقت را ذکر کرده است . به طور کلی ، عقد موقت یا صیغه نکاح موقت، نوعی عقد است که بر خلاف عقد دائم ، برای مدت زمان مشخص و معین منعقد شده و پس از اینکه مدت آن به اتمام برسد ، رابطه زوجیت نیز خاتمه خواهد یافت ؛ حتی صیغه 99 ساله نیز چون برای مدت مشخصی است ، نوعی عقد موقت محسوب می شود.

در ارتباط با این نوع عقد نکاح ، گاهی این سوال مطرح می شود که آیا نکاح موقت شفاهی یا صیغه لفظی اعتبار دارد یا خیر ؟ برای پاسخ به این سوال ابتدا باید بگوییم منظور از عقد موقت لفظی یا صیغه شفاهی چیست . منظور از صیغه شفاهی این است که زن و مرد ، بدون اینکه در مراجع رسمی مربوط به ازدواج ( یعنی دفاتر ازدواج و طلاق ) اقدام به منعقد نمودن عقد ازدواج موقت کنند ، خودشان اقدام به خواندن صیغه عقد موقت به صورت شفاهی و غیر کتبی می کنند.

حتی گاها بدون اینکه شاهدی بر جاری شدن عقد موقت وجود داشته باشد ، صیغه شفاهی یا لفظی منعقد می شود . بر اساس قواعد فقهی و همچنین با استناد به قوانین ، باید گفت که صیغه موقت یا عقد نکاح شفاهی کاملا صحیح و معتبر می باشد و به دلیل شفاهی بودن صیغه و اینکه صیغه موقت جایی به ثبت نرسیده است ، نمی توان آن را غیر معتبر دانست .

معتبر بودن و صحت عقد نکاح موقت یا صیغه شفاهی اصولا به این دلیل است که از زاویه دید فقهی ، صیغه موقت در شرایط اضطراری ( نیاز به ازدواج ) صورت می گیرد و به همین دلیل ، بسیاری از تشریفات مربوط به نکاح دائم ، در عقد موقت ضروری نیست ؛

به عنوان مثال  ثبت ازدواج موقت یا صیغه مگر در صورت وجود شرایط خاص الزامی نیست و حتی لزومی هم ندارد که شاهدانی وجود داشته باشند تا عقد موقت شفاهی زوجین را تایید نمایند تا آثار عقد موقت ایجاد شود ؛ مگر زمانی که در خصوص اثبات عقد موقت اختلافی ایجاد شود که در ادامه این موضوع را بررسی خواهیم کرد .